Archive | Geen categorie RSS feed for this section

“In gesprek over suïcide”

Woensdagavond, 13 februari organiseerde Lentis een bijeenkomst met als titel “In gesprek over suïcide”. Hieronder mijn verslag van de avond.

Op de avond waren verschillende mensen aanwezig:

  • Rudy Sital, psychiater van de crisisdienst
  • Marieke de Groot, onderzoeker + trainer van het GGZ
  • Astrid van Oorschot, ervaringsdeskundige
  • Chris Mulder, nabestaande
  • Roelie-Wieke Postema, psychologe en coach bij www.survivalkid.nl
  • Thea Sytsma, werkzaam bij de gemeente Groningen
  • Anne Gietema, projectleider bij Lentis van het suïcide preventie project.

Tevens was er een tweede psychiater van de crisisdienst aanwezig, wiens naam ik helaas niet genoteerd heb.

Alle sprekers kregen de tijd om zichzelf voor te stellen en aan te geven hoe zij met suïcide in aanraking zijn gekomen. Vooral het verhaal van Astrid, die langdurig opgenomen is geweest en een serieuze suïcidepoging heeft ondernomen, greep erg aan. Een opmerking van haar: “Ik was niet makkelijk voor de hulpverleners en heb hun regelmatig tot wanhoop gedreven”. Bij het aanhoren van het verhaal leek mij eerder het omgekeerde het geval, de hulpverleners waren niet makkelijk voor haar en dreven haar tot wanhoop. Er werd niks gevraagd, nergens over gepraat. De separeer was de makkelijkste oplossing…. Kanttekening hierbij is dat dit verhaal zo’n 15 jaar terug speelde, waarin er heel anders tegen suïcide aangekeken werd.

Na het voorstellen bleek de thema van de avond in de praktijk gebracht te worden: de aanwezigen hielden niet hun praatje terwijl het publiek luisterde, maar samen werd het gesprek aangegaan. Wat is belangrijk bij de behandeling van iemand die suïcidaal is? Hoe kan je iemand helpen? Wat gaat er fout?

Wat ik persoonlijk mooi vond om te merken is dat er vanuit de hulpverlening, of in elk geval vanuit Lentis, inmiddels anders tegen suïcide aangekeken word. Was het zo’n 10 jaar terug nog onmogelijk om suïcidegedachten bespreekbaar te maken omdat je meteen beloftes moest doen dat je het niet zou doen, misschien zelfs gedwongen opgenomen zou worden, maar er in elk geval alles aan gedaan werd de cliënt te overtuigen van het feit dat het de verkeerde beslissing was, tegenwoordig mag het er zijn.
De richtlijnen die er binnen Lentis zijn, is dat er een stukje met iemand meegelopen word. Er word niet meteen aangehaald waarom iemand het niet moet doen, hoeveel mensen er achter blijven, hoeveel verdriet het iedereen zal doen etc. Nee, er wordt open en eerlijk gepraat over waarom iemand er over denkt, wat de reden is dat iemand niet verder wil, hoe iemand zich voelt. De hulpverlening probeert contact met de cliënt te maken door met hem mee te gaan in het proces. Want dán is er een gesprek mogelijk. En het haalt bovendien een stuk eenzaamheid bij de cliënt weg, wat zo ontzettend belangrijk is.

Een terugkerend thema was de vraag, wat werkt wel en wat werkt niet. Duidelijk is dat tegen iemands gedachten en ideeën ingaan niet helpt. De cliënt zal zich er alleen maar eenzamer door voelen en zich verder distantiëren van welke hulp dan ook. Luisteren en écht contact maken lijken de sleutelwoorden te zijn. En dat geldt niet alleen voor de cliënt zelf, maar ook voor de naasten en voor nabestaanden. De emoties zijn er, die verdwijnen niet door er niet over te praten of het zelfs te verbieden. Maak ze bespreekbaar, geef het de ruimte.

Al met al een aangrijpende avond. Gelukkig komt er steeds meer aandacht voor de mens achter een doodswens. Het beleid is er nog altijd op gericht suïcide te voorkomen, maar Marieke de Groot haalde ook aan dat je iemand soms geen perspectief kan bieden en het inderdaad de enige oplossing blijkt te zijn. En dat ook daar oog voor is, heb ik persoonlijk als erg bijzonder aanschouwd.